AKARA : Artist Level 0 (@Akara_gat)

วันนี้เมื่อ1ปีที่แล้ว

วันนี้เป็นอีกวันของปีที่รู้สึกจะวุ่นวายไม่น้อย ตั้งแต่เช้ายันบ่ายมีเพื่อนมาเยียมเยียน
ผมไม่ขาดสายเลย ผมควรจะรู้สึกดีใจใช่ไหมที่มีคนเป็นห่วงผมมากมายขนาดนี้
แต่ไม่รู้ทำไมนะ ผมรู้สึกเหงาประหลาดๆ มันรู้สึกเจ็บในหัวใจ มันรู้สึกชาไปหมดทั้งตัว
แต่ผมก็ต้องเก็บมันเอาไว้ข้างในก็เท่านั้นเอง ผมคงไม่อาจจะบอกกับทุกคนได้
ว่าผมรู้สึกอย่างไร บางคนอาจหาว่าผมเว่อร์ หาว่าผมไม่โต แต่ผมก็ไม่ใช่คนเหล่านั้น
ผมไม่อาจจะรู้สึกหรือคิดเหมือนเค้าได้ กับการที่คนๆนึงจากไป แล้วไม่รู้สึกอะไรเลย
แต่ผมก็คงจะไม่บอกออกไปอย่างนั้นหรอก เพราะมีแต่จะทำให้เสียน้ำใจกับเปล่าๆ
เพื่อนๆอุดส่าห์มาเยี่ยมผม ผมก็ควรแสดงความขอบคุณโดยการทำตัวให้สดใสเข้าไว้
เพื่อนๆจะได้ไม่เป็นห่วง เป็นอีกวันที่ผมเหนื่อยกับการเสแสร้งตลอดทั้งวัน ผมอยากจะร้อง
ตะโกนออกมาว่าทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเธอต้องจากไป ผมรับไม่ได้จริงๆ
แม้ว่าจะทำอะไรไม่ได้ก็ตาม แม้ว่าจะย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ก็ตาม
ผมคงได้แต่ให้"เวลา"มันช่วยให้ผมดีขึ้น ให้ผมรู้สึกชาชินกับการไม่มีเธออีกต่อไปแล้ว
ก็แค่นั้นเอง

เวลา เป็น อะไรที่แปลกในความคิดของผม ผมช้าบ้างเร็วบ้าง ตามความรู้สึกของคน
เวลามันเร็วตอนเราอยากให้มันช้า แต่มันกลับช้าตอนเราอยากให้มันเร็ว
ถ้าเวลาเป็นคนผมคงเดินเข้าไปเอาฝ่าเท้าลูบไล้ใบหน้ามันแล้ว มันกวน-เหลือเกิน
และมันกวนแบบนี้กับคนทุกคนด้วยไม่มีละเว้น มันช่างเป็นอะไรที่น่าถีบเหลือเกิน
เวลามันไม่เพียงกวนเราอย่างเดียว มันยังคงทำหน้าที่เป็นเหมือนโซ่ล่ามเราไว้
ให้เราไม่มีอิสระ เราต้องตื่นแต่เช้านะ กินข้าวตอนเที่ยงล่ะ กลับบ้านอย่าเย็นนะ
ทำงานมาส่งภายในวันนี้ล่ะคุณเห็นรึเปล่าว่าเวลามันผูกมัดเราแค่ไหน
เวลาทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องเลย แม้แต่วินาทีเดียว ทุกนาที
ทุกชม. ทุกวัน ทุกปี และตลอดเวลา คนเราก็ยังคงเดินอยู่บนเวลาไม่อาจหลีกหนีไปไหนได้
แต่เวลาก็มีข้อดีของมันนะ อย่างน้อยก็กับผมในเวลานี้ มันก็ช่วยให้ผมค่อยๆลืมเธอได้
หรือไม่ ก็ช่วยให้ผมไม่เจ็บปวดมากมายเท่ากับที่เป็นอยุ่