วันนี้ของปีที่แล้ว(8)
posted on 11 Nov 2006 19:48 by gatkung in this-day-in-past-yearในที่สุดก็ถึงวันนี้อีกครั้ง วันที่ผมเสียอะไรหลายๆอย่างไป
.......
สิ่งที่เสียไปไม่อาจเอากลับคืนมาได้อีก
สิ่งที่หวังไว้ตอนนี้มีเพียง อย่าได้ฝันถึงวันคืนอันโหดร้ายนั้นอีกเลย
.............................................................................................................................
วันนี้เมื่อปีที่แล้ว
....
ผมยังจำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อปีก่อนได้ดี เหมือนมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง
สิ่งที่เตือนให้ผมรู้ว่าวันนี้ไม่ใช่เมื่อปีที่แล้วมีเพียง ปฎิทินบนคอมพิวเตอร์
แล้วก็การที่ตัวผมยังเดินได้อยู่
....
เจ็บแผล ... แม้ว่าจะผ่านไปแล้ว1ปีก็ตาม แต่ความเจ็บปวดก็ยังคงรุมเร้าผม
โดยเฉพาะในคืนนี้
ผมยังจำวินาทีนั้นได้ดี แต่ผมไม่อยากนึกถึงมันอีก มันโหดร้าย เกินกว่าจะบรรยายได้
.....
ตอนนี้ผมนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวเก่าของผมเอง
สองมือพิมพ์บรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตที่พึ่งผ่านมาไม่นาน อดีตที่แสนเจ็บปวด
ผมรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูกขณะที่พิมพ์ข้อความอยู่นั้น หัวสมองว่างเปล่า
เหมือนว่าอดีตเป็นตัวบอกเล่าเรื่องราวของมันเอง โดยที่ผมไม่จำเป็นต้องนึกย้อน
ถึงเมื่อวันนั้นเลย
มือผมพิมพ์ไปเรื่อยๆ สมองไม่ได้คิดอะไร สายตาผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำไปว่า จับจ้องที่หน้าจอ หรือว่ามองย้อนกลับไปเมื่อวันนั้น....
วันนี้ของปีที่แล้ว...
วันนี้ผมไม่ได้ไปที่มหาลัย ผมไม่มีอารมณ์ที่จะพบเจอหน้าใครเลย
ผมกล้ว กลัวใจตัวเอง
กลัวเห็นคนเดินสวนกันที่ปากซอยเป็นหน้า เธอ
กลัวได้ยินเสียงคนคุยกันที่เบาะรถข้างหลังเป็นเสียง เธอ
กลัวได้กลิ่นคนที่นั่งเรียนข้างๆกันเป็นกลิ่น เธอ
กลัวสัมผัสจากมือของเพื่อนที่มาแตะไหล่เป็นมือ เธอ
กลัว กลัวจะหลอกตัวเองว่า เธอยังไม่จากไป เธอยังอยู่ตรงนี้ เธอจะยิ้มให้ผมได้อีกนับครั้งไม่ถ้วน
กลัว ... กล้วจริงๆ
.................................................................................................................................
วันนี้ เวลานี้
ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะเขียนถึงเธอ
ไม่ใช่ว่าลืม
ไม่ใช่ว่าไม่อยากจำ
ไม่ใช่ว่าไม่คิดถึง
เธอยังอยู่ในห้วงคำนึงตลอดเวลา
และตลอดไป
.....
.... แด่ เธอ ผู้ล่วงลับ ....
11 พ.ย. 2549