เหอๆๆ ลองทำblogกะเค้าบ้าง อยากลองทำมานานแล้ว แต่กั๊กๆไว้อยู่

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ซะที เอาเป็นว่า ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตามที่ผ่านเข้ามาชมblogผม

ถ้าอยากติดตามว่าในวันๆนึงผมทำไรบ้าง หรืออยากจะเข้ามานั่งอ่านสิ่งที่ผมบ่น+

เพ้อเจ้อก็ตามสบายนะครับ อาจจะอัพไม่บ่อยเท่าไร(ออกตัวไว้ก่อน) ต้องขอขมา

มา ณ ที่นี้ด้วย(เกี่ยวไหมเนี่ย?)

วันนี้เป็นอีกวันที่แตกต่างไปจากวันอื่นๆ เริ่มด้วยการไปตักบาตรที่ตลาดแถวบ้าน
ซึ่งร้อยวันพันปีผมไม่เคยจะตักบาตรเลย วันนี้ผมไปทำบุญให้คนสำคัยของผม2คน
หนึ่งคือ เพื่อนคมของผม ผมรู้จักกับมันมา6ปีด้วยกัน เรียนม.1ห้องเดียวกัน
เรียนม.ปลายแผนเดียวกัน เรียนมหาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน อยู่กับมันมานานมาก
เรียกว่านานที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ก็ไม่สนิทกะมันอยู่ดี มันมีกลุ่มเพื่อนของมัน
ผมมีกลุ่มเพื่อนของผม แต่เราก็ยังคุยกันเช่นดังเพื่อนคนนึง
การจากไปอย่างกะทันหันของมัน ทำให้ทุกคนช๊อค มันเป็นคนดีมีแต่คนรักคนชอบ
แน่นอนว่ามันจะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป .....แด่เพื่อนคม
สอง คนๆนี้เป็นคนสำคัญคนนึงของผมก็ว่าได้ ผมเสียใจมากกับการจากไปของคนๆนี้
วันนี้เป็นวันครบรอบ1ปีที่คนๆนี้จากผมไป ผมได้แต่หวังว่าเค้าคงจะสุขสบายดี
และไม่มีห่วงอะไรอีกในโลกใบนี้ ผมคงได้แต่พยายามไม่คิดถึงเค้าให้มากไปกว่านี้
เพราะเมื่อใดที่คิดขึ้นมา ผมก็มีแต่เจ็บปวดหัวใจเท่านั้นเอง ผมคิดว่าเค้าคงไม่อยากจะ
เห็นตัวเค้าเป็นสาเหตุให้คนๆนึง เช่นผม ต้องทุกข์ทรมานเพราะเค้าอยู่ร่ำไป
......แด่คนที่ผมไม่อาจลืม

หลังจากไปทำบุญ ผมก็กลับไปนอน แปลกที่ผมหลับได้ทั้งที่เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย
คงเป็นเพราะเพลียมากมั้ง ตื่นมาก็ไปที่มหาลัย
ผมรู้สึกดีใจนะ ที่เพื่อนๆเป็นห่วงผมที่เมื่อวานผมไม่ได้ไปเรียน
อีกใจนึงก็รู้สึกผิด ที่ทำให้เพื่อนเป็นห่วง ขอโทษ พวกแกตรงนี้เลยนะ - - เราผิดไปแล้ว
ขอสัญญาจากนี้ เราจะเข้มแข็งกว่านี้ เราจะพยายามเป็นที่พึ่งให้พวกแก
จะไม่ทำให้พวกแกเป็นห่วงอีก

กลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า นอนไปแต่ไม่หลับ กลิ้งๆอยู่ซักพัก สุดท้ายก็มานั่งหน้า
คอมต่อ แต่แล้วก็ไปนั่งหน้าขวดแสงโสมอีก เหอๆๆ ตอนนี้ขอตัวก่อนนะ ไปซดต่อ55+

เหนื่อยล้ามากมายจากงานลอยกระทง ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ยังรู้สึกดี มีเพื่อนๆหลายคนเหนื่อย
ด้วยกัน มองหน้ามันแล้วก็รู้ว่าเราไม่ได้เหนื่อยคนเดียว ขอบใจพวกแกมากๆ

ร้านขายข้าวโพดของเราประสบความสำเร็จในระดับนึง แม้ว่ากำไรจะน้อยกว่าที่คิดก็ตาม
เอาน่า ถือว่าเป็นการเรียนรู้ - -

งานลอยกระทงนี้ทำให้ผมรู้ว่า Unseen in Kaset มีจริง ผู้สาวมากมายโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
หน้าตาดีๆทั้งนั้นเลย เหอๆๆ วันปกติไม่เห็นจะมากขนาดนี้เลย แต่คิดๆแล้วก็เศร้าใจ
เค้ามากันเป็นคู่ๆทั้งนั้นเลย คู่เราอยู่ไหนหนออออ....