ก็ผ่านพ้นไปแล้วกับงานบายเนียร์ในปีนี้

ในคืนนั้น มีความรู้สึกมากมายเกิดขึ้น มากเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้

ขอบคุณทุกๆคนที่เหนื่อยด้วยกันมาถึงตอนนี้

ขอบคุณน้องๆกับการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก แล้วก็ต้องขอโทดด้วยที่อาจจะให้งานมากไปหน่อย

แต่ที่อย่างที่ทำไปนั้นล้วนมีเหตุผล ยังไงก็ขอขอบคุณอีกทีที่ทำให้งานนี้เป็นงานที่น่าประทับใจที่สุด

ขอบคุณพี่ๆปี3 หากไม่ได้พวกพี่ ผมต้องแย่แน่นอน ขอโทษด้วยครับกับหลายๆอย่างที่ไม่พร้อมเลย

...

ทีมฟุตบอลประจำภาค แล้วกลับมาเตะบอลกันอีกนะครับ

พี่ๆ cpe17

(หมิง เบลล์ ผม )คณะผู้จัดงาน งานนี้นายแน่มากหมิง

เพื่อนๆ CPE19 พวกนายยอดมาก

พี่ๆร้องเพลง'ยอมพลี'ให้ สั่นสะท้านไปถึงหัวใจ

พี่โน้ต พี่ชายที่เก่งที่สุดในโลก

พี่โน้ตอีกรูป รูปนี้วางมาดขรึมกัน เท่สุดตีน

พี่แมค พี่เขม คำสอนของพี่ๆมีค่ามากครับ

พี่กันย์ พี่สาวที่น่ารักที่สุด ผมรักพี่ครับ

...

ขอบคุณพี่ๆมากครับ

พี่ๆให้อะไรพวกผมไว้มาก

พวกผมจะไม่มีทางเป็นแบบนี้ได้เลย ถ้าไม่มีพี่ในวันนั้น

พี่ทำให้ คนไม่ได้เรื่อง คนนึง มีคุณค่ามากขึ้น

พี่เปลี่ยนให้ คนที่เห็นแก่ตัว รู้จักการเสียสละ

พี่ทำให้พวกเรารักกัน ทำให้คนที่ไม่มีเพื่อนได้มีเพื่อน

ผมจะพยายามครับ ผมไม่อยากให้สิ่งที่พี่ๆทำไว้เสียเปล่า

มันเป็นสิ่งยืนยัน การมีตัวตนของพี่ๆ อยากให้น้องรุ่นหลังๆรับรู้เอาไว้ว่า

"ถ้าวันนั้นไม่มีCPE17 จะไม่มีทางมีCPEเหมือนเช่นทุกวันนี้"

...

..

.

ขอขอบคุณพี่ๆทุกๆคนครับ กับความทรงจำที่มีคุณค่ามากที่สุดในชีวิตของผม

เราต้องเดินต่อไป ตราบที่ยังมีคนตามเรา เราก็ต้องเดินต่อไป

ทางข้างหน้ามีอุปสรรค ขวากหนาม ก็ต้องเดินต่อ

ต่อให้ไม่มีคนที่ตามมาแล้ว เราก็ต้องเดินต่อ

หากเราหยุดก็เหมือนเราตายแล้ว ไม่ต่างอะไรกับเศษดิน

เลิกรำพึงรำพันได้แล้ว เข้มแข็งซะ แล้วก้าวต่อไป

ชีวิตนี้มีอะไรให้ทำอีกมากกว่า เรื่องที่เราจุ่มจมอยู่ตอนนี้

ทำตัวให้มีคุณค่า

"หาก24ชม.ข้างหน้าคุณต้องตาย คุณจะทำอะไร"

คำสอนคำนี้ ได้ยินมาตั้งแต่อยู่ปี1 โดยรุ่นพี่ที่เคารพที่สุดคนนึง

มันยังติดตรึงอยู่ในหัวใจ แต่ที่ผ่านมาเรามองข้ามมันไป

เวลานี้ทุกคนล้วนเดิน แต่เรากลับหยุด เพียงเพราะเรื่องไม่กี่เรื่อง

บอกตัวเอง เข้มแข็งซะ แล้วเดินต่อ

ตราบที่ลมหายใจยังไม่หลุดออกไปจากร่างนี้จริงๆ ขาของเราอย่าได้หยุดเดิน

ปล.ทำตามที่ใจต้องการเถอะ ทำแล้วมีความสุขก็ทำไป

ปล2.มีความสุขเถอะ สิ่งที่เราทำไปเพื่อให้-มีความสุข อย่าให้สิ่งที่เราทำเสียเปล่าเลย

เราเป็นเพียงความฝัน เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ในความฝันนั้นช่างแสนหวาน สุกงอม

ไม่อยากตื่น แต่ในเมื่อถึงเวลาแล้วก็ต้องตื่น

ความฝันก็ต้องสลายไป

เราเป็นแค่ห้วงคำนึง เราผ่านเข้ามา ให้ความสุขแล้วก็ผ่านไป

ความฝัน อาจส่งผลรบกวนจิตใจต่อความจริง ทั้งสุข และ ทุกข์

ความสุขจอมปลอม ความทุกข์เนิ่นนาน เช่นนี้แล้ว ควรจะมีเราอีกหรือ

เราเป็นสิ่งไม่ควรมีตัวตนแต่แรก ถ้าไม่มีเราอะไรหลายๆอย่างก็คงลงตัว

เป็นสิ่งกักขฬะโสมมอย่างหนึ่งในโลกใบนี้ ไม่มีที่สำหรับเรา ณ ที่แห่งนี้

ไม่เคยมีซักที่เป็นที่แห่งเรา

เราควรจะจากไปได้แล้ว เราต้องไปได้แล้ว ที่แห่งนี้ไม่ใช่สำหรับเรา

ตื่นเถอะความฝันจากไปแล้ว...